من دوست داشتم تو را ،همانگونه كه خودم را ! كجا راه را غلط رفتم ؟! كجاي راه بيراه حرف زدم ؟! كجاي راه سهل انگاري كردم ؟! كجاي راه از حركت بايد مي ايستادم تا نفس تازه كنم ؟! كجاي راه تند رفتم ؟! كجاي ر

آنچه را عاشقانه دوست می داری بیاب و بگذار تو را بکشد
بگذار غرقت کند..
در آن چه که هستی

بگذار بر شانه هایت بچسبد
سنگینت کند
تو را به سمت پوچی ببرد
بگذار تو را بکشد و تمامت را ببلعد
زیرا هر چیزی تو را خواهد کشت
دیر یا زود
اما چه بهتر ، آنچه دوستش میداری
بکشدت ...

منم جلوي خوشحالى خودم رو نتونستم بگيرم.....

بهت گفتم....

قوربونش برم من !!!

تو،
نه دوری تا انتظارت کشم
و نه نزدیکی، تا دیدارت كنم
و نه از آن منی،
تا قلبام آرام گیرد
و نه من، محروم از توام
تا فراموشات کنم
تو در میانهی همه چیزی..

هنوز نتونستم فكرهامو و برنامه هام رو بدونم كه چي كار كنم ، هنوز به مرحله تعادل نرسيدم، هنوز خوشحالي در من فروكش نكرده كه بدونم چي كار ميخوام بكنم

الان عكس هاشون رو دوباره نشستم ديدم ، دوباره حالم بد شد ، دوباره ترديد كردم كه اصلا برم ببينمش يا نه ؟! دوباره يه عالمه سوال ، اون كه مال من نيست ، سهم من نيست ، نخواست كه بشه ، پس چرا الان بايد بي تا

ديشب نخوابيدم ، مثل كتلت اينور و اونور شدم ، منتظر پيغام از طرف مهدي هم بودم، فكر و خيال ، خواب رو ازم گرفته بود. رفتن يا نرفتن، مساله اين است .واقعا نميدونم چي كار كنم ، از كرونا گرفتن نميترسم ، از ا